مبانی تدریس، روانشناسی رشد و بازتعریفِ معناشناختی هویت مدرس
1.
کلاسیک تدریس زبان (بر اساس استانداردهای بینالمللی TEFL و CELTA) را با روانشناسی رشد و اصول طرحوارهدرمانی پیوند میزنیم. بخش ویژه این سرفصل، بازتعریفِ معناشناختی مفهوم «تدریس» و هویت «مدرس» از منظر روانشناسی است؛ در این رویکرد، تدریس دیگر به معنای انتقال یکطرفه اطلاعات زبانی نیست، بلکه به عنوان «فرآیند ایجاد ارتباطی ترمیمساز و بستری ایمن برای رشد همه جانبه ذهن» تعریف میشود. مدرس نیز صرفاً یک منبع دانش (Knowledge Provider) نیست، بلکه در نقش یک «پرورشدهنده و حامی هیجانی» ظاهر میشود که وظیفه دارد نیازهای پنجگانه و بنیادی کودک را شناسایی کند. در این راستا، به تحلیل عمیق ۱۸ طرحواره ناسازگار اولیه (مانند رهاشدگی، بیاعتمادی/بدرفتاری، نقص/شرم و محرومیت هیجانی) میپردازیم و میآموزیم که چگونه رفتارهای ناسازگار کلاسی کودکان، ریشه در این طرحوارهها دارند. هدف نهایی این فصل، تربیت مدرسی است که با این نگاه معنایی جدید، کلاس را به فضایی برای پیشگیری از ایجاد طرحوارههای جدید و التیام آسیبهای گذشته تبدیل کند.